Ile kosztuje transmisja online konferencji? Cennik 2026

Ile kosztuje transmisja online konferencji?

Transmisja online konferencji kosztuje w Polsce od 3 000 zł netto za dzień przy realizacji jednokamerowej do 60 000 zł i więcej przy wielodniowym kongresie z kilkoma salami równoległymi. Dla najczęściej zamawianego formatu — jednodniowa konferencja na 200–300 osób, trzy kamery, obraz z prezentacji, reżyserka na miejscu i transmisja na YouTube oraz do własnego playera — realne widełki to 12 000–22 000 zł netto. Sprzęt stanowi w tej kwocie zwykle 35–45%; reszta to praca ludzi, łącze z redundancją i przygotowanie oprawy graficznej. Cena rośnie skokowo w czterech momentach: przy przejściu z dwóch kamer na cztery, bo pojawia się osobny realizator wizji, przy dołożeniu drugiej sali, przy transmisji wielojęzycznej z osobnymi ścieżkami audio oraz wtedy, gdy obiekt nie ma stałego łącza i trzeba dowieźć bonding z kart LTE.

Poniższa tabela pokazuje, jak rozkładają się koszty w trzech typowych skalach. Kwoty są stawkami rynkowymi netto za jeden dzień transmisji, przy montażu i próbie w dniu poprzedzającym lub wczesnym rankiem.

Skąd te liczby i na ile są wiążące. Wszystkie kwoty w tym artykule to szacunkowe widełki rynkowe dla Polski w 2026 roku, podane po to, żeby dało się zaplanować budżet i rozmawiać z wykonawcą konkretami. Nie są cennikiem ani ofertą. Realna wycena zawsze różni się od tabeli, bo zależy od rzeczy, których nie da się ująć w widełkach: parametrów łącza w obiekcie, długości pasma czasowego transmisji, liczby języków i ścieżek audio, wymagań dotyczących nagrania i postprodukcji oraz terminu w sezonie. Dwie transmisje z konferencji dla tej samej liczby osób potrafią różnić się ceną dwukrotnie i obie wyceny są uczciwe.

Rozstrzał wewnątrz każdego wiersza bierze się z trzech zmiennych: liczby kamer i tego, czy są sterowane zdalnie, poziomu redundancji łącza oraz tego, czy transmisja jest publiczna, czy zamknięta z kontrolą dostępu. Te trzy decyzje podejmuje się na samym początku, bo przesądzają o składzie ekipy — dlatego warto je omówić już przy pierwszej rozmowie o transmisje online, a nie na etapie porównywania ofert.

Jeśli budujesz budżet całego wydarzenia od zera, zestaw powyższe kwoty z artykułem o tym, jak wygląda streaming na żywo z eventu od strony wymagań technicznych — transmisja to zwykle 15–25% całego budżetu technicznego konferencji, a jej koszt rośnie wolniej niż koszt nagłośnienia czy oświetlenia, bo nie zależy od wielkości sali.

Sześć składników, z których zbudowana jest każda wycena

Oferta na transmisję potrafi mieć jedną linijkę albo cztery strony rozpisu. Niezależnie od formy stoi za nią zawsze te same sześć pozycji. Znając je, porównasz dwie oferty, które na pierwszy rzut oka wyglądają na nieporównywalne.

1. Kamery i optyka

Podstawowa jednostka rozliczeniowa. Kamera reporterska z operatorem to 900–1 800 zł za dzień, kamera studyjna na statywie z głowicą płynną — 600–1 200 zł bez operatora. Kamery PTZ, czyli sterowane zdalnie z reżyserki, kosztują 400–900 zł za dzień i nie wymagają obsady, dlatego przy trzech i czterech punktach kamerowych stają się rozwiązaniem tańszym od kompletu operatorów. Ograniczenie jest jedno: PTZ nie nadąża za nieprzewidywalnym ruchem, więc na plan ogólny i ujęcie z widowni sprawdza się doskonale, a na zbliżenie twarzy prelegenta chodzącego po scenie — nie zawsze.

2. Reżyserka i tor wizyjny

Mikser wizyjny to serce realizacji. Urządzenie na 4 wejścia SDI kosztuje 400–900 zł za dobę, mikser na 8–12 wejść z obsługą kluczowania i wielu warstw grafiki — 1 200–3 000 zł. Do tego dochodzą monitory podglądu, konwertery i okablowanie SDI, które przy rozstawie 60–80 metrów od sceny do reżyserki potrafi kosztować 500–1 200 zł samo w sobie. Realizator wizji to osobna pozycja: 1 200–2 500 zł za dzień.

3. Dźwięk dla transmisji

Najczęściej lekceważona pozycja i jednocześnie ta, która decyduje o tym, czy widz zostanie na streamie. Sygnał musi iść z miksera nagłośnieniowego osobnym torem, tak zwanym miksem transmisyjnym, a nie z mikrofonu wpiętego w kamerę. Różnica polega na tym, że mix z sali zawiera pogłos i szum publiczności, a mix transmisyjny jest zbudowany wyłącznie z sygnałów mikrofonowych. Osobny realizator dźwięku dla transmisji to 800–1 600 zł za dzień; przy małych realizacjach obsługuje to realizator nagłośnienia sali w ramach swojej stawki.

4. Łącze i enkoder

Enkoder sprzętowy z obsługą protokołu SRT to 300–800 zł za dobę. Łącze: jeśli obiekt ma stały internet z gwarantowanym uploadem, koszt jest zerowy, ale trzeba go zmierzyć, a nie przyjąć na słowo. Jeśli nie ma, dochodzi router bondingowy łączący 4–8 kart SIM różnych operatorów, 600–1 500 zł za dobę wraz z transferem. Pozycja obowiązkowa przy każdej transmisji, od której cokolwiek zależy.

5. Grafika, oprawa i playout

Belki z nazwiskami prelegentów, plansze przerw, odliczanie do startu, logotypy partnerów, wstawki wideo. Przygotowanie kompletu grafik pod jedno wydarzenie to 800–3 000 zł jednorazowo, obsługa playoutu w trakcie — 700–1 400 zł za dzień. Bez tej warstwy transmisja wygląda jak nagranie z sali, a nie jak produkcja, i to jest różnica, którą widzowie wychwytują w pierwszych trzydziestu sekundach.

6. Nagranie, montaż i archiwizacja

Rejestracja programu wyjściowego jest zwykle wliczona. Nagranie wielościeżkowe, czyli zapis każdej kamery osobno, kosztuje dodatkowo 500–1 200 zł za dzień i jest jedynym sposobem, żeby po wydarzeniu zmontować materiał inaczej, niż zdecydował realizator na żywo. Postprodukcja: 400–900 zł za godzinę materiału przy prostym cięciu, 1 500–4 000 zł przy montażu z grafiką i korektą dźwięku.

Trzy warianty realizacji i ich realne budżety

Poniżej rozpisane budżety dla trzech formatów, które w praktyce pokrywają większość zapytań firmowych. Każdy zawiera pełny zakres: sprzęt, ludzi, łącze i transport w promieniu 50 km.

Wariant jednokamerowy — 3 000–7 000 zł netto

Jedna kamera na statywie w osi sceny, sygnał z prezentacji wpięty przez splitter HDMI, dźwięk z miksera sali, prosty mikser programowy na laptopie. Jeden technik obsługuje całość. Format sprawdza się przy szkoleniach wewnętrznych i webinarach nadawanych z sali konferencyjnej, gdzie kluczowa jest treść, a nie forma.

Ograniczenie tego wariantu jest jedno i trzeba je znać przed decyzją: przy jednej kamerze widz ogląda przez godzinę ten sam kadr. Badania retencji w transmisjach korporacyjnych pokazują, że statyczny kadr traci widownię wyraźnie szybciej niż realizacja z cięciami — praktyczna reguła mówi o cięciu co 20–40 sekund. Jeśli konferencja ma trwać dłużej niż półtorej godziny, warto dołożyć drugą kamerę, bo koszt rośnie o 1 500–3 000 zł, a różnica w oglądalności końcowej jest kilkukrotnie większa.

Wariant trzykamerowy z reżyserką — 12 000–22 000 zł netto

Standard konferencyjny. Kamera na planie ogólnym, kamera na zbliżeniu prelegenta, kamera na widowni lub na panelu dyskusyjnym, do tego wejście z prezentacji jako czwarte źródło. Mikser na 8 wejść, realizator wizji, operator grafiki, technik dźwięku transmisyjnego. Enkoder SRT, łącze podstawowe plus bonding jako rezerwa.

Ta konfiguracja obsługuje zarówno wykłady, jak i panele dyskusyjne, a przy dobrze ustawionych kamerach PTZ daje się prowadzić w trzy osoby. To jest też najniższy poziom, na którym transmisja wygląda jak produkcja telewizyjna, a nie jak relacja z sali — i najniższy poziom, na którym ma sens sprzedawanie dostępu albo zapraszanie partnerów do sponsoringu transmisji.

Wariant wielosalowy i wielodniowy — 25 000–50 000 zł netto za dzień

Dwie lub więcej sal nadających równolegle, wspólna reżyserka główna, przełączanie między ścieżkami, transmisja na kilka platform naraz. Sześć kamer, dwa miksery, dwa enkodery, łącze z pełną redundancją i osobnym adresem IP na każdą ścieżkę. Zespół 6–9 osób plus kierownik produkcji.

Przy tej skali koszt pracy ludzi po raz pierwszy wyraźnie przewyższa koszt sprzętu i jest to dobry papierek lakmusowy oferty. Jeśli przy kongresie z dwiema salami ktoś wycenia obsługę na 25% wartości zlecenia, prawdopodobnie zakłada, że jedna osoba obsłuży dwie reżyserki naraz. W praktyce oznacza to, że w momencie problemu w sali A sala B zostaje bez opieki.

Cennik sprzętu i stawki ról — tabela stawek dobowych

Dwie uwagi do czytania tej tabeli. Po pierwsze, stawka dobowa obejmuje zwykle 10–12 godzin liczonych od wejścia na obiekt, a konferencja z próbą od 7:00 i panelem kończącym się o 19:00 to już 13–14 godzin, czyli nadgodziny po 120–250 zł. Po drugie, montaż i próba w dniu poprzedzającym są liczone osobno — najczęściej po 50% stawki sprzętu i pełnej stawce ekipy, która na obiekt wchodzi.

Trzecia rzecz, o której warto wiedzieć: wiele firm rozlicza transmisję nie za dobę, lecz za pasmo czasowe emisji. Konferencja z transmisją od 9:00 do 16:00 to siedem godzin emisji, ale ekipa pracuje jedenaście. Jeśli w ofercie widnieje „transmisja 4 h", trzeba dopytać, co się dzieje w piątej godzinie i czy przerwa obiadowa liczy się do pasma. To najczęstsza rozbieżność między dwiema ofertami, które wyglądają na porównywalne.

Łącze i redundancja — na czym naprawdę wykłada się transmisja

Sprzęt zawodzi rzadko. Łącze zawodzi regularnie i to ono odpowiada za większość widocznych awarii transmisji korporacyjnych. Arytmetyka jest prosta i warto ją znać, zanim ktoś zapewni, że „w sali jest wi-fi".

• Transmisja 1080p przy 25 klatkach na sekundę wymaga bitrate'u 6–8 Mb/s dla obrazu o dobrej jakości.
• Transmisja 1080p przy 50 klatkach albo materiał z dużą ilością ruchu: 10–12 Mb/s.
• Transmisja 4K: 25–35 Mb/s, przy czym w praktyce konferencyjnej 4K rzadko ma uzasadnienie, bo większość widzów ogląda na laptopie.
• Zasada bezpieczeństwa: dostępny upload musi wynosić co najmniej dwukrotność bitrate'u transmisji, a przy nadawaniu na dwie platformy naraz — czterokrotność.

Oznacza to, że standardowa transmisja 1080p przy 8 Mb/s potrzebuje minimum 16 Mb/s stabilnego uploadu, wyłącznie dla siebie. Sala konferencyjna, w której jednocześnie 200 osób korzysta z wi-fi, tego uploadu nie ma, choćby łącze obiektu miało 500 Mb/s w papierach. Dlatego standardem jest wpięcie enkodera kablem do osobnego portu, najlepiej z wydzieloną podsiecią, i pomiar rzeczywistego uploadu w godzinach pracy obiektu, a nie o siódmej rano, gdy budynek jest pusty.

Trzy poziomy redundancji

1. Poziom podstawowy — bonding LTE jako rezerwa. Router z 4–8 kartami SIM różnych operatorów przejmuje transmisję, gdy padnie łącze stałe. Koszt 600–1 500 zł za dobę. Przełączenie trwa 2–6 sekund i jest widoczne dla widza jako krótkie zatrzymanie obrazu.
2. Poziom średni — dwa niezależne łącza i enkoder z automatycznym przełączaniem. Protokół SRT retransmituje utracone pakiety, dzięki czemu krótkie przerwy nie powodują widocznej dziury w obrazie. Dopłata 1 000–2 500 zł.
3. Poziom pełny — dwa enkodery, dwie ścieżki i cloud switching. Dwa niezależne sygnały docierają do serwera pośredniczącego, który wybiera lepszy. Widz nie widzi przełączenia w ogóle. Dopłata 3 000–8 000 zł i rozwiązanie stosowane przy transmisjach płatnych oraz przy wydarzeniach z udziałem zarządu.

Wybór poziomu powinien wynikać z konsekwencji awarii, a nie z wielkości budżetu. Przy szkoleniu wewnętrznym minuta przerwy jest niedogodnością. Przy transmisji walnego zgromadzenia albo konferencji wynikowej ta sama minuta to problem formalny, którego nie da się odkręcić po fakcie. Podstawy techniczne całego procesu, od sygnału do widza, tłumaczy artykuł o tym, czym jest streaming i broadcast.

Platformy dystrybucji i ich realne koszty

Wybór platformy wpływa na budżet mniej niż sprzęt, ale mocno wpływa na to, co z transmisją da się zrobić: kto ją obejrzy, czy zostanie nagranie, czy da się zebrać dane uczestników i czy można pobierać opłatę.

YouTube Live

Koszt zerowy, zasięg największy, jakość odtwarzania najlepsza w klasie. Wady: brak kontroli nad tym, co pojawi się jako materiał sugerowany po zakończeniu, brak danych o uczestnikach poza podstawową statystyką oraz ryzyko automatycznego wyłączenia transmisji przy wykryciu chronionej muzyki w tle. Sensowny wybór przy wydarzeniach otwartych i konferencjach wizerunkowych.

Własny player na stronie wydarzenia

Odtwarzacz osadzony na landing page'u, zasilany sygnałem z serwera nadawczego przez HLS. Koszt hostingu i transferu: 400–2 500 zł za wydarzenie, w zależności od liczby widzów i długości transmisji. Zaleta: pełna kontrola nad oprawą, rejestracją i danymi, brak obcych logotypów. Wada: trzeba tę stronę zbudować i przetestować pod obciążeniem.

Platformy webinarowe i MS Teams

Sprawdzają się, gdy transmisja ma być zamknięta i połączona z interakcją: pytania, ankiety, podział na pokoje. Ograniczeniem jest jakość obrazu — większość platform tego typu kompresuje sygnał do 720p i nie przyjmuje pełnego programu z miksera bez dodatkowego mostka. Koszt licencji 100–600 zł miesięcznie, koszt mostka wideo do wpięcia sygnału z reżyserki: 500–1 500 zł za wydarzenie.

Transmisja płatna

Model, w którym widz kupuje dostęp. Wymaga platformy z obsługą płatności i kontroli dostępu, a prowizje operatorów wynoszą zwykle 5–15% obrotu plus stała opłata za wydarzenie. Ten wariant ma sens wyłącznie wtedy, gdy transmisja jest produktem samym w sobie, a nie dodatkiem do wydarzenia stacjonarnego — i wtedy poziom realizacji musi być odpowiednio wyższy, bo widz płacący za dostęp ocenia jakość obrazu inaczej niż widz oglądający za darmo.

Transmisja wielojęzyczna i wydarzenia hybrydowe

Konferencja z tłumaczeniem symultanicznym stawia przed transmisją problem, którego nie ma w wersji jednojęzycznej: widz online musi mieć możliwość wyboru ścieżki. Rozwiązania są trzy i różnią się kosztem o rząd wielkości.

• Osobne strumienie na język. Najprostsze i najpewniejsze: każdy język to osobna transmisja z tym samym obrazem i innym torem audio. Koszt: dodatkowy enkoder i pasmo na każdy język, czyli 800–2 000 zł za język za dzień. Wada: widz musi wybrać link przed startem i nie przełączy się w trakcie.
• Wielościeżkowe audio w jednym playerze. Widz przełącza język w odtwarzaczu. Wymaga własnego playera i serwera obsługującego wiele ścieżek audio w jednym manifeście. Koszt wdrożenia: 3 000–9 000 zł za wydarzenie.
• Napisy generowane na żywo. Automatyczna transkrypcja z tłumaczeniem, wyświetlana jako warstwa nad obrazem. Koszt 600–2 500 zł za dzień na język. Dokładność przy dobrym dźwięku źródłowym sięga 90–95%, ale przy terminologii branżowej spada wyraźnie i nie zastępuje tłumacza przy wydarzeniach formalnych.

Osobny wątek to interakcja widza zdalnego. Konferencja hybrydowa, w której publiczność online może zadawać pytania, wymaga moderatora czatu (600–1 200 zł za dzień) i osoby, która przekaże pytania na salę — najczęściej jest to prowadzący z tabletem. Rozwiązanie kosztuje niewiele, a decyduje o tym, czy widz zdalny czuje się uczestnikiem, czy odbiorcą telewizyjnym. Jeśli planujesz wydarzenie w tym formacie, warto od razu ustalić, po czyjej stronie leży scenariusz sesji pytań: przy usłudze pełnej organizacja konferencji obejmuje ten punkt programu, przy zleceniu samej techniki nie obejmuje go nikt.

Harmonogram dnia transmisji — co się dzieje godzina po godzinie

Poniżej realny przebieg dnia dla wariantu trzykamerowego z reżyserką przy konferencji startującej o 10:00. Ten harmonogram jest jednocześnie odpowiedzią na pytanie, dlaczego stawka dobowa nie równa się liczbie godzin transmisji.

1. 6:30 — wejście na obiekt i rozładunek. Wniesienie sprzętu, ustawienie stanowiska reżyserskiego, rozłożenie tras kablowych. 60–90 minut dla trzyosobowej ekipy.
2. 8:00 — rozstawienie kamer i podpięcie sygnałów. Ustawienie punktów kamerowych, kalibracja balansu bieli między kamerami, podpięcie wejścia z prezentacji i miksu transmisyjnego z dźwięku.
3. 8:45 — test łącza i pierwszy strumień testowy. Pomiar rzeczywistego uploadu, uruchomienie transmisji na prywatnym linku, sprawdzenie opóźnienia i stabilności przez minimum 15 minut.
4. 9:15 — próba z prowadzącym. Sprawdzenie mikrofonów, ustawienie kadrów pod rzeczywisty scenariusz, przejście przez momenty przełączeń: wejście prelegenta, start prezentacji, panel.
5. 9:45 — plansza startowa i odliczanie. Transmisja rusza wcześniej niż wydarzenie, żeby widzowie mogli sprawdzić dźwięk i obraz przed pierwszym wystąpieniem.
6. 10:00–16:00 — emisja. Realizator prowadzi cięcia, operator grafiki podaje belki, technik pilnuje enkodera i statystyk. Przerwy w programie wypełnia plansza z odliczaniem, nie czarny ekran.
7. 16:00 — zakończenie i zabezpieczenie nagrania. Zgranie materiału na dwa niezależne nośniki przed rozłożeniem czegokolwiek. To jedyny moment, w którym nagranie można jeszcze uratować.
8. 16:30–18:00 — demontaż. Zwijanie kabli, pakowanie, załadunek.

Suma: jedenaście i pół godziny pracy przy sześciu godzinach emisji. Jeśli obiekt udostępnia salę dopiero o 8:00 w dniu wydarzenia zaczynającego się o 10:00, powyższy harmonogram jest fizycznie niewykonalny i trzeba albo przesunąć start, albo wejść dzień wcześniej — a to oznacza dodatkową dobę wynajmu sprzętu i dodatkowy dzień pracy ekipy.

Siedem błędów, które kosztują najwięcej

1. Przyjęcie na słowo, że łącze w obiekcie wystarczy. Deklarowana przepustowość dotyczy pobierania, nie wysyłania, i nie uwzględnia dwustu osób podłączonych do tego samego wi-fi. Pomiar uploadu w godzinach pracy obiektu to piętnaście minut, które ratuje całą transmisję.
2. Dźwięk z mikrofonu w kamerze. Najtańszy sposób na to, żeby widz online wyłączył transmisję w trzeciej minucie. Widz wybacza przeciętny obraz, nie wybacza dźwięku, w którym prelegent brzmi jak nagrany z ostatniego rzędu.
3. Brak planszy i odliczania przed startem. Widz, który wchodzi pięć minut przed czasem i widzi czarny ekran, zakłada, że transmisja nie działa, i wychodzi. Plansza z odliczaniem kosztuje kilkaset złotych w pakiecie grafik i zatrzymuje kilkanaście procent widowni.
4. Rezygnacja z nagrania wielościeżkowego przy wydarzeniu, z którego ma powstać materiał wideo. Oszczędność 500–1 200 zł zamyka drogę do jakiegokolwiek montażu innego niż to, co realizator zdecydował na żywo. To decyzja nieodwracalna.
5. Prezentacja przygotowana w formacie 4:3 albo z drobną czcionką. Widz na telefonie nie odczyta tabeli z ośmiopunktową czcionką. Wytyczne dla prelegentów — format 16:9, minimum 24 punkty, kontrast — powinny iść razem z zaproszeniem, nie w dniu wydarzenia.
6. Zamawianie transmisji osobno od nagłośnienia i oświetlenia. Trzy firmy to trzy transporty i trzy razy ten sam czas montażu, a przy tym brak jednej osoby odpowiedzialnej za to, że sygnał audio trafi do enkodera. Wspólna realizacja jest zwykle o 15–25% tańsza od sumy części.
7. Brak zgód wizerunkowych od prelegentów. Transmisja publiczna z zapisem to przetwarzanie wizerunku. Zgoda pozyskana przed wydarzeniem jest formalnością; pozyskiwana po fakcie, gdy nagranie jest już na kanale, bywa niemożliwa.

Najczęstsze pytania

Ile kosztuje najtańsza sensowna transmisja z konferencji?

Dolna granica, przy której transmisja nadal wygląda profesjonalnie, to 3 000–5 000 zł netto: jedna kamera na statywie, wejście z prezentacji, dźwięk z miksera sali, jeden technik i łącze zabezpieczone bondingiem. Poniżej tej kwoty schodzi się na poziom laptopa z kamerką internetową, co ma sens wyłącznie przy spotkaniach wewnętrznych. Największą różnicę w tym przedziale robi nie kamera, tylko źródło dźwięku i plansza graficzna.

Czy potrzebuję operatorów kamer, czy wystarczą kamery PTZ?

Przy statycznym scenariuszu — prelegent przy mównicy, prezentacja, panel przy stolikach — kamery PTZ sterowane z reżyserki wystarczają w zupełności i oszczędzają 900–1 800 zł na każdym punkcie kamerowym. Operator jest potrzebny, gdy prelegent chodzi po scenie, gdy przewidziane są wejścia z widowni albo gdy realizacja ma zawierać ujęcia z ręki i wywiady w kuluarach. Typowy kompromis: dwie kamery PTZ na plany szerokie i jedna obsadzona na zbliżeniach.

Jakiego uploadu potrzebuję do transmisji Full HD?

Sama transmisja 1080p przy 25 klatkach zajmuje 6–8 Mb/s, ale bezpieczne minimum to dwukrotność tej wartości, czyli 16 Mb/s stabilnego, wydzielonego uploadu. Przy nadawaniu jednocześnie na dwie platformy potrzeba 30–35 Mb/s. Kluczowe słowo to „wydzielony": łącze współdzielone z siecią gościnną obiektu potrafi spaść z 50 Mb/s do 4 Mb/s w momencie, gdy sala zapełni się uczestnikami.

Ile trwa montaż i przygotowanie transmisji przed wydarzeniem?

Dla realizacji trzykamerowej: 2,5–3,5 godziny rozstawienia plus 45–60 minut testów łącza i próby z prowadzącym. Przy dwóch salach i sześciu kamerach — pełny dzień montażowy w przeddzień. Testy łącza są tą częścią, której nie da się skrócić: krótki strumień testowy nic nie mówi, bo problemy z przepustowością ujawniają się dopiero po kilkunastu minutach ciągłej wysyłki.

Czy transmisję można nagrać i wykorzystać później?

Tak i warto to zaplanować przed wydarzeniem, a nie po. Standardowo rejestrowany jest program wyjściowy, czyli dokładnie to, co widział widz online. Zapis wielościeżkowy każdej kamery osobno kosztuje 500–1 200 zł więcej i jest warunkiem jakiegokolwiek późniejszego montażu — bez niego z sześciogodzinnej konferencji nie da się zrobić trzyminutowego materiału podsumowującego, bo nie ma z czego wybierać ujęć.

Co się dzieje, gdy w trakcie transmisji padnie internet?

Przy poprawnie zbudowanej redundancji enkoder przełącza się na łącze zapasowe w 2–6 sekund, a protokół SRT odtwarza pakiety utracone w tym oknie, więc widz zauważa co najwyżej krótkie zatrzymanie. Bez redundancji transmisja się kończy i wraca dopiero po przywróceniu łącza, zwykle z nowym adresem strumienia, co oznacza, że część widzów już nie wróci. Koszt zabezpieczenia to 600–1 500 zł; koszt braku zabezpieczenia poznaje się raz.

Czy warto transmitować konferencję, jeśli jest wydarzeniem zamkniętym?

Zależy od tego, co ma z tego wyniknąć. Przy wydarzeniu zamkniętym transmisja pełni trzy funkcje: pozwala uczestniczyć osobom, które nie dojechały (typowo 15–30% zaproszonych), tworzy archiwum wykorzystywane później w komunikacji wewnętrznej i umożliwia udział oddziałom z innych miast bez kosztów podróży. Jeśli żadna z tych trzech rzeczy nie ma wartości, transmisja jest wydatkiem bez zwrotu. Jeśli choć jedna ma — koszt 12–20 tys. zł rozkłada się zwykle na kilkaset osobogodzin uczestnictwa i wypada taniej niż delegacje. Techniczne podstawy protokołów nadawania, na których opiera się każda z tych ścieżek, opisuje hasło RTMP.