Ile kosztuje mapping 3D na budynek? Cennik i proces realizacji

Ile kosztuje mapping 3D na budynek?

Mapping 3D na fasadę kosztuje w Polsce od 25 000 zł netto za krótką projekcję na niewielkim obiekcie do 400 000 zł i więcej za widowisko na budynku szerszym niż 40 metrów. Dla najczęściej zamawianego formatu — jubileusz firmy albo otwarcie obiektu, fasada 20–30 metrów szerokości, animacja 4–6 minut odtwarzana w pętli przez jeden wieczór — realne widełki to 60 000–140 000 zł netto. Kwota dzieli się na dwie porównywalne części: produkcję animacji, która zjada 40–55% budżetu, oraz technikę wraz z obsługą na miejscu, czyli pozostałe 45–60%. Cena rośnie skokowo w czterech momentach: gdy fasada przekracza 25 metrów i trzeba zestawić więcej niż trzy projektory w blendingu, gdy dostępny dystans wymusza optykę długoogniskową, gdy animacja przekracza pięć minut oraz gdy dochodzi dedykowana ścieżka dźwiękowa zsynchronizowana z obrazem. Pomiar obiektu i model 3D fasady to osobne 3 000–12 000 zł — pozycja obowiązkowa, nie opcja.

Poniższa tabela pokazuje, jak rozkładają się koszty w czterech typowych skalach. Kwoty są stawkami rynkowymi netto dla jednego wieczoru projekcji, przy montażu w dniu poprzedzającym i jednej nocy testowej.

Skąd te liczby i na ile są wiążące. Wszystkie kwoty w tym artykule to szacunkowe widełki rynkowe dla Polski w 2026 roku, podane po to, żeby dało się zaplanować budżet i rozmawiać z wykonawcą konkretami. Nie są cennikiem ani ofertą. Realna wycena zawsze różni się od tabeli, bo zależy od rzeczy, których nie da się ująć w widełkach: geometrii i faktury fasady, dostępnego dystansu projekcji, poziomu światła zastanego w otoczeniu, długości i złożoności animacji, liczby nocy testowych oraz terminu w sezonie. Dwa mappingi na budynkach o tej samej szerokości potrafią różnić się ceną trzykrotnie i obie wyceny są uczciwe.

Największy rozstrzał w tabeli dotyczy produkcji treści i to ona najczęściej rozjeżdża budżet. Trzyminutowa animacja zbudowana z generatywnej geometrii i przekształceń samej fasady kosztuje ułamek tego, co trzyminutowa sekwencja z symulacją wody, ognia i fotorealistycznymi modelami. Zanim zapytasz o wycenę, warto obejrzeć nasze realizacje mappingu i wskazać poziom, o który chodzi — to skraca rozmowę o kilka tygodni i zdejmuje z oferty margines na niepewność.

Cztery bloki, z których zbudowana jest każda wycena

Oferta na mapping potrafi być jedną kwotą albo tabelą na cztery strony. Niezależnie od formy stoją za nią zawsze te same cztery bloki. Znając ich udział, jesteś w stanie ocenić, czy tania oferta jest tania dlatego, że ktoś ma własne projektory, czy dlatego, że zamierza zrobić animację w tydzień.

1. Pomiar i model 3D obiektu

Punktem wyjścia jest precyzyjna geometria fasady. Standardem jest fotogrametria — seria 200–800 zdjęć obiektu z różnych pozycji, przetworzona w chmurę punktów i siatkę — albo skan laserowy, jeśli budynek ma bogatą rzeźbę architektoniczną. Koszt: 3 000–6 000 zł dla prostej fasady, 8 000–12 000 zł dla obiektu zabytkowego z gzymsami, wykuszami i attyką. Dokładność modelu musi być rzędu 2–5 cm; przy większym błędzie animacja przestaje trafiać w krawędzie okien i cały efekt trójwymiarowości znika. Metodę opisuje szczegółowo hasło Photogrammetry.

2. Produkcja animacji

Najdroższy i najbardziej niedoszacowany blok. Rozliczany zwykle za sekundę gotowego materiału, w trzech przedziałach: 150–400 zł za sekundę dla treści generatywnej i abstrakcyjnej, 500–1 500 zł za sekundę dla animacji 3D z modelowanymi obiektami, 1 500–4 000 zł za sekundę dla sekwencji z symulacją fizyczną. Pięciominutowe widowisko to 300 sekund — nawet w najtańszym wariancie daje to około 45 000 zł, a mieszanka poziomów, czyli typowy realny scenariusz, kończy się w okolicach 60 000–90 000 zł.

3. Sprzęt projekcyjny, media serwer i zasilanie

Projektory, obiektywy, konstrukcje pod nie, serwer odtwarzający i zasilanie. Dla fasady 25-metrowej to zwykle 4–6 projektorów po 30 000 ANSI lumenów, dwa media serwery w konfiguracji redundantnej i agregat, bo mało która lokalizacja ma w punkcie projekcyjnym przyłącze na 30 kW. Blok zamyka się w 20 000–60 000 zł za dobę realizacji, plus doba testowa liczona zwykle po 50–70% stawki.

4. Ludzie, logistyka i zgody

Operator media serwera, dwóch techników projekcji, kierownik produkcji, ochrona wież projekcyjnych na noc, transport i zabezpieczenie terenu. Do tego formalności: zgoda właściciela lub zarządcy budynku, zajęcie pasa drogowego pod wieże, uzgodnienie z konserwatorem zabytków przy obiektach wpisanych do rejestru. Blok kosztuje 12 000–40 000 zł i to w nim najczęściej kryje się różnica między dwiema ofertami, które na pierwszy rzut oka wyglądają identycznie.

Projektory: jasność, dystans i liczba sztuk

Liczba projektorów nie wynika z wielkości budżetu, tylko z arytmetyki. Punktem wyjścia jest powierzchnia projekcji w metrach kwadratowych pomnożona przez wymaganą jasność jednostkową, którą dyktuje światło zastane i kolor elewacji.

• Ciemne otoczenie, jasny tynk — park, dziedziniec, wygaszona iluminacja uliczna: 150–250 lumenów na metr kwadratowy.
• Typowa lokalizacja miejska z latarniami i witrynami w polu widzenia: 300–500 lm/m².
• Silne światło zastane albo ciemna cegła pochłaniająca 70–80% padającego światła: 600–1 000 lm/m².

Przykład rachunku. Fasada o szerokości 24 metrów i wysokości 14 metrów to 336 m² powierzchni użytecznej. Lokalizacja miejska, przyjmujemy 400 lm/m², co daje zapotrzebowanie 134 000 lumenów. Dokładając 10–15% na obszary nakładania się obrazów w blendingu, wychodzi pięć projektorów po 30 000 ANSI lumenów. To jest liczba, którą powinna podać każda uczciwa oferta — jeśli ktoś proponuje na taki obiekt dwa projektory, obraz będzie o połowę za ciemny, a zobaczysz to dopiero na miejscu, w noc realizacji.

Trzy uwagi do czytania tej tabeli. Po pierwsze, doba testowa jest w mappingu obowiązkowa i płatna — sprzęt musi stanąć wieczór wcześniej, żeby zgrać obraz z geometrią budynku przy prawdziwym świetle. Po drugie, projektor o dwukrotnie wyższej jasności kosztuje zwykle dwa i pół raza więcej, ale jednocześnie oszczędza konstrukcję, zasilanie i pracę ekipy, więc rzadko opłaca się nadrabiać liczbą słabszych jednostek. Po trzecie, przy zestawach powyżej sześciu projektorów standardem jest rabat 10–20% na sprzęt, o który po prostu trzeba zapytać.

Osobna kwestia to redundancja. Media serwer w konfiguracji podstawowej to jedno urządzenie i jedna awaria od ciemnej fasady. Konfiguracja z serwerem zapasowym w trybie gorącej rezerwy kosztuje 1 500–4 000 zł więcej i przy widowisku, które ogląda kilka tysięcy osób, jest to najtańsza polisa w całym budżecie. Zasady doboru sprzętu i sam mechanizm odwzorowania opisują hasła Projection mapping oraz Video projector.

Produkcja animacji — gdzie naprawdę idą pieniądze

Animacja mappingowa nie jest filmem, który wyświetla się na fasadzie. Jest obrazem zbudowanym na siatce odwzorowującej rzeczywistą bryłę budynku, w rozdzielczości wynikającej z liczby i ustawienia projektorów. Dla wspomnianej fasady 24-metrowej obsługiwanej pięcioma urządzeniami roboczy kadr ma zwykle 9 600 × 2 400 pikseli, czyli ponad jedenaście razy więcej pikseli niż Full HD. To pierwsza rzecz, która windowuje koszt: każda klatka jest jedenaście razy droższa w renderze niż klatka standardowego wideo.

Etapy i ich udział w budżecie produkcji

1. Scenariusz i storyboard — 5–10% budżetu produkcji. Dwie–trzy strony opisu plus 12–20 klatek kluczowych. Etap, na którym najtaniej zmienia się koncepcję; po rozpoczęciu animacji każda zmiana kosztuje wielokrotnie więcej.
2. Animatyk — 8–12%. Uproszczona wersja całości w docelowym rytmie, nałożona na model fasady i zwykle testowana projekcją małej mocy. To jedyny moment, w którym zamawiający widzi, czy pomysł działa na tym konkretnym budynku.
3. Modelowanie i tekstury — 15–25%. Obiekty, postacie, cząstki i materiały, które pojawiają się na fasadzie. Przy treści generatywnej ten etap niemal znika, przy sekwencjach narracyjnych potrafi zdominować harmonogram.
4. Animacja i symulacje — 30–40%. Najdłuższy etap. Symulacja płynu albo destrukcji dla pięciosekundowego ujęcia to 2–5 dni pracy specjalisty, niezależnie od tego, jak krótko trwa efekt na ekranie.
5. Render — 10–20%. Klatka 9 600 × 2 400 z globalnym oświetleniem liczy się 8–40 minut na węzeł. Sekwencja 300-sekundowa przy 25 klatkach na sekundę to 7 500 klatek, czyli przy średnio 15 minutach na klatkę około 1 900 godzin obliczeń. Farma renderująca na dwudziestu węzłach zamyka to w cztery doby i kosztuje 3 000–15 000 zł.
6. Mastering i test na obiekcie — 5–10%. Korekcja kolorystyczna pod rzeczywisty kolor elewacji, dopasowanie krawędzi, synchronizacja z dźwiękiem.

Ostatni etap odróżnia realizację udaną od jedynie poprawnej. Elewacja z piaskowca odbija światło inaczej niż otynkowany blok, a projektor nie potrafi wyświetlić czerni — najciemniejsze partie obrazu mają kolor fasady oświetlonej rozproszonym światłem z sąsiednich kadrów. Korekta pod konkretny obiekt, wykonywana na miejscu w noc testową, wymaga kolorysty i dostępu do plików źródłowych, więc warto ją zapewnić już na etapie umowy o montaż i postprodukcja, a nie negocjować w noc przed premierą.

Drugą pozycją, która regularnie wypada z kosztorysu, jest dźwięk. Widowisko fasadowe bez ścieżki dźwiękowej działa o klasę słabiej, bo widz nie ma czym wypełnić momentów, w których na fasadzie trwa powolna sekwencja. Kompozycja oryginalnej muzyki do pięciominutowego materiału to 6 000–20 000 zł, licencja na gotowy utwór z biblioteki produkcyjnej — 400–2 500 zł, a udźwiękowienie efektowe zsynchronizowane klatka po klatce z animacją to kolejne 3 000–10 000 zł. Do tego dochodzi nagłośnienie strefowe na miejscu, którego zasięg musi pokrywać całą strefę widowni, a nie tylko punkt przed budynkiem.

Proces realizacji krok po kroku — realny harmonogram

Najczęstszy powód, dla którego mapping nie dochodzi do skutku, nie jest finansowy. Jest kalendarzowy: zapytanie przychodzi sześć tygodni przed terminem, a sam render z testami zajmuje cztery. Poniżej harmonogram typowej realizacji fasadowej, liczony wstecz od dnia wydarzenia oznaczonego jako T.

1. T minus 12 tygodni — wizja lokalna i pomiar. Wieczorna wizyta na obiekcie z luksomierzem, pomiar światła zastanego, sprawdzenie dostępnych dystansów i punktów zasilania. Fotogrametria wykonywana zwykle za dnia, w świetle rozproszonym, bez ostrych cieni na elewacji.
2. T minus 10 tygodni — model 3D i siatka mapowania. Chmura punktów przechodzi w uproszczoną, ale wierną geometrię. Równolegle powstaje symulacja ustawienia projektorów, która ostatecznie przesądza o ich liczbie i optyce.
3. T minus 9 tygodni — start procedur formalnych. Zgoda właściciela budynku, wniosek o zajęcie pasa drogowego (urzędy rozpatrują go zwykle 21–30 dni), uzgodnienie z konserwatorem przy obiekcie zabytkowym, zgłoszenie do zarządcy sieci przy podłączeniu do przyłącza stałego.
4. T minus 8 tygodni — storyboard i akceptacja koncepcji. Kamień milowy, po którym zakres zostaje zamrożony. Zmiana scenariusza po tym punkcie to zwykle 15–30% dodatkowego kosztu produkcji.
5. T minus 7 do T minus 3 tygodnie — produkcja animacji. Cztery tygodnie to minimum dla pięciominutowego materiału przy zespole 3–5 osób. Skrócenie do dwóch tygodni jest możliwe, ale oznacza pracę w nadgodzinach i dopłatę rzędu 25–40%.
6. T minus 2 tygodnie — render i mastering. Cztery doby liczenia plus dwa–trzy dni na poprawki. Ten bufor jest nieusuwalny: błąd wykryty po renderze wymaga policzenia sekwencji od nowa.
7. T minus 1 dzień — montaż i noc testowa. Ustawienie wież, ogniskowanie, warping do geometrii, blending krawędzi, korekcja koloru. Realnie 5–8 godzin pracy po zmroku, dlatego doba testowa musi być w budżecie od pierwszej wersji kosztorysu.
8. Dzień T — projekcja i demontaż. Uruchomienie 30–60 minut przed startem, projekcja, po zakończeniu demontaż nocny albo zabezpieczenie sprzętu z ochroną do rana.

Jeśli obiekt jest zabytkiem, do harmonogramu doliczamy 3–4 tygodnie na uzgodnienia konserwatorskie. Jeśli projekcji towarzyszy scena, nagłośnienie i publiczność, dochodzi cała warstwa produkcji eventowej — wtedy sensowniej prowadzić mapping jako element większej całości niż jako osobne zlecenie obok niej. Jedna technika eventowa po jednej stronie umowy oznacza jeden harmonogram montażu, jeden plan zasilania i jednego kierownika, który odpowiada za to, żeby projektor nie stanął dokładnie tam, gdzie ma stanąć wieża głośnikowa.

Warunki na obiekcie, które decydują o wycenie i wykonalności

Zanim ktokolwiek poda cenę, musi znać osiem parametrów lokalizacji. Każdy z nich potrafi zmienić budżet o kilkadziesiąt procent albo przesądzić, że projekcja w tym miejscu nie ma sensu. Poniższa tabela jest gotową listą kontrolną do wizji lokalnej.

Do tego dochodzi parametr całkowicie niezależny od budynku: godzina zapadnięcia ciemności. Projekcja o wartościowym kontraście zaczyna się dopiero po zmierzchu nawigacyjnym, a nie po zachodzie słońca. W Warszawie w drugiej połowie czerwca oznacza to start nie wcześniej niż o 22:30, we wrześniu po 20:45, a w połowie grudnia już po 17:00. Mapping zaplanowany na czerwcową galę kończącą się o 22:00 nie odbędzie się, choćby budżet był dowolnie wysoki — i lepiej dowiedzieć się o tym przy wyborze terminu niż dwa tygodnie przed wydarzeniem.

Ostatnia rzecz z tej listy, o której się zapomina, to hałas. Agregat o mocy 80 kVA pracuje na poziomie 65–75 dB z odległości siedmiu metrów, czyli głośniej niż normalna rozmowa. Postawiony bez przemyślenia w osi widowni skutecznie psuje ścieżkę dźwiękową całego widowiska. Rozwiązaniem jest agregat w obudowie wyciszonej, droższy o 20–35%, albo odsunięcie go o 30–50 metrów i poprowadzenie dłuższej linii zasilającej, co też kosztuje, ale mniej.

Mapping na obiektach innych niż fasada

Fasada jest najbardziej rozpoznawalnym, ale nie jedynym nośnikiem. Cztery pozostałe formaty mają zupełnie inną strukturę kosztów i często dają lepszy stosunek efektu do ceny, szczególnie przy wydarzeniach zamkniętych, gdzie widz stoi blisko.

Mapping na scenografię i obiekty 3D

Projekcja na bryłę zbudowaną specjalnie pod wydarzenie: ścianę z sześcianów, model produktu, instalację przestrzenną. Zaleta jest zasadnicza — geometrię znamy z pliku CAD, więc odpada pomiar i cała niepewność modelu. Koszt techniki spada do 8 000–25 000 zł, bo w kontrolowanych warunkach halowych wystarczają projektory 10–20 tysięcy lumenów. Osobno liczy się budowa samej scenografii, zwykle 15 000–60 000 zł w zależności od skali i materiału.

Mapping produktowy

Projekcja na pojedynczy obiekt — samochód, maszynę, opakowanie — stosowana przy premierach. Format wymaga wysokiej precyzji: obiekt musi stać na oznaczonym punkcie z tolerancją 1–2 cm, inaczej obraz nie trafi w krawędzie. Typowy budżet to 25 000–70 000 zł za realizację z dwuminutową animacją, przy czym większość idzie na produkcję treści, bo widz stoi kilka metrów od obiektu i wyłapuje każdy niedopracowany detal.

Mapping wnętrzowy i projekcje 360°

Zabudowa sali projekcją na ściany i sufit. Sześć–dwanaście projektorów 10–20 tysięcy lumenów, media serwer z obsługą wielu wyjść, przygotowane powierzchnie lub ekrany. Dla sali bankietowej na 200 osób budżet zaczyna się od 40 000 zł i rośnie z liczbą ścian objętych projekcją. Odmiana tańsza: mapping wyłącznie na ścianę za sceną, traktowany jako alternatywa dla ekranu diodowego przy tej samej powierzchni obrazu.

Projekcja na kurtynę wodną i dym

Nośnikiem jest rozpylona woda albo warstwa dymu. Efekt obrazu wiszącego w powietrzu jest spektakularny, ale technicznie kapryśny: kurtyna wodna wymaga pompy, zbiornika i systemu odprowadzenia wody, a każdy powiew wiatru powyżej 3 m/s rozwiewa obraz. Koszt samego systemu kurtyny to 15 000–45 000 zł za wieczór, do czego dochodzi projekcja o zwiększonej jasności, bo kurtyna odbija ledwie kilkanaście procent padającego światła.

Kiedy mapping się nie opłaca i co zamiast niego

Mapping ma trzy warunki brzegowe, których nie da się obejść budżetem: potrzebuje ciemności, potrzebuje powierzchni o sensownej geometrii i potrzebuje czasu na produkcję. Jeśli którykolwiek nie jest spełniony, tańsze i skuteczniejsze będzie inne narzędzie.

• Wydarzenie w dzień albo wczesnym wieczorem latem — zamiast mappingu ekran diodowy o jasności 5 000–6 000 nitów, czytelny w pełnym słońcu. Koszt ekranu 30 m² na dobę to 12 000–25 000 zł, czyli ułamek budżetu mappingowego, a treścią może być zwykły materiał wideo.
• Fasada w całości przeszklona — szkło odbija światło zamiast je rozpraszać, projekcja praktycznie nie istnieje. Alternatywą jest iluminacja architektoniczna oprawami LED, 20 000–60 000 zł przy podobnej skali obiektu.
• Termin krótszy niż sześć tygodni — na pełną produkcję nie ma szans. Rozwiązaniem bywa mapping z gotowej biblioteki treści dopasowanej do geometrii obiektu: 20 000–45 000 zł, efekt wyraźnie słabszy, ale wykonalny w dwa–trzy tygodnie.
• Efekt widoczny dla kilku tysięcy osób z dużej odległości — pokaz dronów świetlnych zaczyna się od 80 000–150 000 zł za sto maszyn i działa niezależnie od tego, czy w pobliżu stoi jakikolwiek budynek nadający się pod projekcję.

Warto też policzyć koszt jednostkowy. Mapping za 100 000 zł oglądany przez 3 000 osób w ciągu jednego wieczoru to 33 zł na widza. Ten sam materiał puszczony w pętli przez cztery wieczory dla łącznie 12 000 osób kosztuje 8 zł na widza, bo produkcja animacji jest wydatkiem jednorazowym, a każda kolejna doba obsługi technicznej to zwykle 40–60% stawki pierwszej. To najprostszy sposób na poprawę opłacalności mappingu i jednocześnie najrzadziej wykorzystywany.

Sześć błędów, które podnoszą rachunek

1. Brak wizji lokalnej po zmroku. Ocena światła zastanego z fotografii wykonanej w dzień jest bezwartościowa. Wycena robiona bez pomiaru luksomierzem zawsze zakłada najgorszy scenariusz, czyli o 30–50% więcej projektorów, niż będzie potrzebnych.
2. Pominięcie doby testowej w budżecie. Oferta bez nocy testowej jest tańsza o 15–25% i realizowana w ciemno. Pierwsze uruchomienie na godzinę przed publicznością to gwarancja widocznych szwów w blendingu i kolorów, które nie zgadzają się z fasadą.
3. Zmiany w scenariuszu po rozpoczęciu animacji. Korekta koncepcji na etapie renderu kosztuje 15–30% wartości produkcji i zjada bufor czasowy, który jest jedyną ochroną przed obsunięciem terminu.
4. Zapomniana iluminacja własna budynku. Fasada podświetlona własnymi reflektorami daje 30–80 lx na płaszczyźnie i skutecznie zabija projekcję. Wyłączenie iluminacji wymaga uzgodnienia z zarządcą, czasem z miastem, i musi być ustalone na piśmie przed montażem.
5. Zamawianie mappingu osobno od reszty techniki. Dwa harmonogramy montażu, dwa plany zasilania i dwa zespoły na tym samym placu to konflikty o miejsce i czas. Realizacja pod jedną koordynacją jest zwykle o 10–20% tańsza od sumy osobnych zleceń.
6. Brak planu na deszcz. Projektor bez obudowy termicznej nie może stać na otwartym powietrzu, a obudowa kosztuje 400–1 200 zł za sztukę za dobę. Doliczenie jej w dniu montażu to zwykle stawka podwójna, o ile w ogóle jest jeszcze dostępna.

Najczęstsze pytania

Ile trwa realizacja mappingu od zamówienia do projekcji?

Realne minimum dla fasady o szerokości 20–30 metrów i pięciominutowej animacji to 10–12 tygodni, z czego cztery przypadają na samą produkcję animacji, a dwa na render i mastering. Wersja przyspieszona z gotowej biblioteki treści, dopasowanej jedynie do geometrii obiektu, jest wykonalna w 2–3 tygodnie. Przy obiektach zabytkowych do harmonogramu doliczamy 3–4 tygodnie na uzgodnienia z konserwatorem, bo procedura biegnie niezależnie od tempa pracy zespołu produkcyjnego.

Czy mapping da się zrobić o zachodzie słońca, czy trzeba czekać na pełną ciemność?

Sensowny kontrast pojawia się dopiero po zmierzchu nawigacyjnym, czyli 45–70 minut po zachodzie słońca, zależnie od pory roku. Wcześniej obraz jest wyprany i wygląda jak wyblakła folia naklejona na ścianę. Praktyczna konsekwencja: w czerwcu w Polsce projekcja startuje po 22:30, we wrześniu po 20:45, w grudniu już po 17:00. To grudzień, a nie czerwiec, jest wygodnym miesiącem na mapping — i to jest powód, dla którego widowiska fasadowe kumulują się w sezonie jesienno-zimowym.

Jakie zgody są potrzebne do projekcji na budynek?

Trzy podstawowe. Zgoda właściciela lub zarządcy obiektu na wykorzystanie elewacji, decyzja o zajęciu pasa drogowego, jeśli wieże projekcyjne stają na chodniku albo ulicy (urzędy rozpatrują wniosek zwykle 21–30 dni), oraz uzgodnienie z wojewódzkim konserwatorem zabytków, gdy budynek jest wpisany do rejestru. Przy projekcji z treścią reklamową dochodzi kwestia opłaty za reklamę w przestrzeni publicznej, regulowanej uchwałą krajobrazową danego miasta.

Co się dzieje, gdy w dniu projekcji pada deszcz?

Sam deszcz nie przerywa projekcji, jeśli projektory stoją w obudowach termicznych z podgrzewanym szkłem, a okablowanie ma złącza w wykonaniu zewnętrznym. Realnym progiem jest wiatr: powyżej 12–15 m/s wieże projekcyjne trzeba opuścić, bo drgania konstrukcji rozjeżdżają obraz o kilka pikseli i cały efekt trójwymiarowości przestaje działać. Umowa powinna zawierać zapis o warunkach przerwania oraz o tym, kto ponosi koszt w razie odwołania z powodu pogody.

Czy animację można wykorzystać ponownie na innym budynku?

Tylko częściowo. Treść jest zbudowana na siatce konkretnej fasady, więc sekwencje operujące jej geometrią — rozpadające się okna, wysuwane gzymsy, otwierające się ściany — są nieprzenoszalne. Przenieść da się warstwy abstrakcyjne, cząstkowe i tła, co zwykle stanowi 30–50% materiału. Adaptacja pięciominutowego widowiska na nowy obiekt kosztuje więc 40–60% pierwotnej ceny produkcji, a nie kilka procent, jak zakłada większość zamawiających.

Ile kosztuje sam pomiar i model 3D, jeśli chcę tylko sprawdzić wykonalność?

Fotogrametria prostej fasady wraz z uproszczonym modelem i symulacją ustawienia projektorów to 3 000–6 000 zł, a przy obiekcie zabytkowym z bogatym detalem 8 000–12 000 zł. Wielu wykonawców zalicza tę kwotę na poczet realizacji, jeśli dochodzi do zlecenia. To najtańszy sposób, żeby przed decyzją budżetową wiedzieć, ilu dokładnie projektorów wymaga dany budynek — a to jest jedyna liczba, która realnie steruje kosztem techniki.

Czym mapping 3D różni się od zwykłej projekcji wielkoformatowej?

Projekcja wielkoformatowa wyświetla prostokątny obraz na płaskiej powierzchni i nie interesuje jej, co znajduje się pod spodem. Mapping operuje na modelu bryły: obraz jest deformowany tak, żeby jego elementy trafiały w rzeczywiste krawędzie, gzymsy i wnęki, a wirtualne światło w animacji rzucało cienie zgodne z geometrią budynku. Konsekwencje są praktyczne — mapping wymaga pomiaru obiektu, dedykowanej treści i media serwera z funkcją warpingu, przez co kosztuje zwykle trzy–pięć razy więcej niż projekcja tego samego materiału na płaski ekran o podobnej powierzchni.